مقایسه تاثیر ورزش مغزی و تمرین هوازی بر توجه در کودکان دارای اختلال نقص توجه/ بیش‌فعالی

چکیده

مقدمه و هدف: نقص توجه یکی از اختلال‌های شایع در کودکان دارای اختلال نقص توجه/ بیش‌فعالی است که پیامدهای منفی زیادی برای یادگیری دارد. بنابراین، پژوهش حاضر با هدف مقایسه تاثیر ورزش مغزی و تمرین هوازی بر توجه در کودکان دارای اختلال نقص توجه/ بیش‌فعالی انجام شد.

روش‌شناسی: این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر شیوه اجرا، نیمه‌ازمایش با طرح پیش‌آزمون و پس‌آزمون با دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل بود. جامعه پژوهش دانش‌آموزان دختر دارای اختلال نقص توجه/ بیش‌فعالی شهر تهران بودند که تعداد 45 کودک با روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب و به‌صورت تصادفی در سه گروه 15 نفری جایگزین شدند. گروه آزمایش اول، 24 جلسه 60 دقیقه‌ای ورزش مغزی و گروه آزمایش دوم، 25 جلسه 45 تا60 دقیقه‌ای تمرین هوازی دریافت کرد و گروه کنترل در لیست انتظار برای آموزش ماند. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس رتبه‌بندی والدین برای علائم اختلال نقص توجه-4 (سوانسون و همکاران، 1981)، آزمون تجدیدنظرشده ماتریس‌های پیش‌رونده رنگی (ریون، 1965) و آزمون رنگ- واژه (استروپ، 1935) بودند. داده‌های مطالعه حاضر با روش تحلیل کوواریانس تک‌متغیری و آزمون تعقیبی بونفرونی در نرم‌افزار SPSS نسخه 25 تحلیل شدند.

یافته‌ها: نتایج این مطالعه نشان داد که بین کودکان دارای اختلال نقص توجه/ بیش‌فعالی گروه‌های آزمایش و کنترل از نظر توجه تفاوت معناداری وجود داشت (001/0P<). همچنین، هر دو روش ورزش مغزی و تمرین هوازی در مقایسه با گروه کنترل باعث افزایش توجه در کودکان دارای اختلال نقص توجه/ بیش‌فعالی شدند (01/0P<). علاوه بر آن، تاثیر ورزش مغزی در مقایسه با تمرین هوازی بر افزایش توجه در آنان بیشتر بود (05/0P<).

نتیجه‌گیری: با توجه به نتایج این پژوهش، بهتر است که متخصصان و درمانگران برای افزایش توجه در کودکان دارای اختلال نقص توجه/ بیش‌فعالی از روش ورزش مغزی استفاده کنند.