اثربخشی پروتکل تلفیقی رفتار درمانی دیالکتیکی و درمان مبتنی بر شفقت بر سازگاری اجتماعی دانشجویان

چکیده

مقدمه و هدف: یکی از مشکلاتی که دانشجویان با آن مواجه هستند، افت سازگاری اجتماعی است و به نظر می‌رسد که پروتکل تلفیقی رفتار درمانی دیالکتیکی و درمان مبتنی بر شفقت بتواند در این زمینه موثر واقع شود. بنابراین، پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی پروتکل تلفیقی رفتار درمانی دیالکتیکی و درمان مبتنی بر شفقت بر سازگاری اجتماعی دانشجویان انجام شد.

روش‌شناسی: این مطالعه نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون و پس‌آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه پژوهش حاضر همه دانشجویان رشته مشاوره مقطع کارشناسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد مشهد در سال تحصیلی 3-1402 بودند که 40 نفر از آنها با روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و به‌صورت تصادفی ساده در دو گروه 20 نفری گمارده شدند. گروه آزمایش 10 جلسه 90 دقیقه‌ای تحت پروتکل تلفیقی رفتار درمانی دیالکتیکی و درمان مبتنی بر شفقت قرار گرفت و گروه کنترل در لیست انتظار برای آموزش ماند. داده‌ها با فرم اطلاعات جمعیت‌شناختی و خرده‌مقیاس سازگاری اجتماعی (بل، 1961) گردآوری شدند. در این پژوهش، برای تحلیل داده‌ها از روش تحلیل کوواریانس تک‌متغیری در نرم‌افزار SPSS-24 در سطح معناداری 05/0 استفاده شد.

یافته‌ها: یافته‌های این مطالعه نشان داد که بین دانشجویان گروه آزمایش و کنترل از نظر سازگاری اجتماعی تفاوت معناداری وجود داشت. به عبارت دیگر، پروتکل تلفیقی رفتار درمانی دیالکتیکی و درمان مبتنی بر شفقت باعث بهبود معنادار سازگاری اجتماعی دانشجویان شد (01/0P<).

نتیجه‌گیری: طبق نتایج این پژوهش مبنی بر اثربخشی پروتکل تلفیقی رفتار درمانی دیالکتیکی و درمان مبتنی بر شفقت بر بهبود سازگاری اجتماعی دانشجویان پیشنهاد می‌شود که روان‌شناسان و درمانگران از این روش مداخله در کنار سایر روش‌های مداخله موثر جهت بهبود ویژگی‌های روان‌شناختی استفاده کنند.