اثربخشی طرحواره درمانی بر اختلالات اضطرابی دوران کودکی

چکیده

مقدمه و هدف: دوران کودکی با اختلال‌های زیادی از جمله اختلال‌های اضطرابی همراه است. بنابراین، پژوهش حاضر با هدف، تعیین اثربخشی طرحواره درمانی بر اختلالات اضطرابی دوران کودکی انجام شد.

روش‌شناسی: این پژوهش نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری با گروه گواه بود. جامعه پژوهش حاضر همه کودکان 12-8 ساله مبتلا به اختلالات اضطرابی مراجعه‌کننده به مراکز مشاوره و خدمات روان‌شناختی شهر بابل در سال 1403 بودند. تعداد 30 کودک با روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و به‌صورت تصادفی در دو گروه مساوی جایگزین شدند. گروه آزمایش 16 جلسه 90 دقیقه‌ای تحت طرحواره درمانی قرار گرفت و گروه گواه در لیست انتظار برای آموزش ماند. داده‌ها با نسخه کوتاه مقیاس اضطراب کودکان اسپنس (آهلن و همکاران، 2018) گردآوری و با روش‌های تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی در نرم‌افزار SPSS تحلیل شدند.

یافته‌ها: نتایج پژوهش حاضر نشان داد که طرحواره درمانی باعث کاهش اختلال اضطراب و همه مولفه‌های آن شامل اختلال اضطراب جدایی، اختلال اضطراب اجتماعی، اختلال پانیک، فوبی خاص و اختلال اضطراب فراگیر در کودکان شد و نتایج در مرحله پیگیری نیز حفظ شد (01/0P<).

نتیجه‌گیری: طبق نتایج پژوهش حاضر، درمانگران و متخصصان حوزه سلامت کودکان می‌توانند از روش طرحواره درمانی در کنار سایر روش‌های درمانی برای کاهش اختلالات اضطرابی کودکان استفاده کنند.